Για αυτούς τους δύο φίλους, η επιθυμία για δημιουργία ήρθε αντιμέτωπη με μια οδυνηρή καθημερινή πραγματικότητα. Παγιδευμένοι στους έντονους ρυθμούς της επαγγελματικής τους ζωής, ο Βανσάν και ο Αντριέν μοιράζονταν κάθε πρωί τον ίδιο σπαραγμό.

Στο υπόβαθρο αυτής της κοινής περιπέτειας, υπάρχει εκείνη η στιγμή που όλοι οι φιλόζωοι τρέμουν.

Εκείνη ακριβώς τη στιγμή που παίρνεις τα κλειδιά σου, φοράς το παλτό σου και συναντάς αυτό το βλέμμα. Αυτό το σιωπηλό βλέμμα, γεμάτο απορία, που μοιάζει να σε ικετεύει να μη φύγεις. Έπειτα, κλείνεις την πόρτα. Και τότε έρχεται το χειρότερο: ο ήχος από τα πατουσάκια που ξύνουν το ξύλο, ή εκείνο το πνιχτό κλάμα στην είσοδο. Τα δικά μας ζώα υπέφεραν από πλήξη, απομόνωση και βαθύ άγχος κατά τη διάρκεια της απουσίας μας.

Το να περνάμε τις μέρες μας στη δουλειά με έναν κόμπο στο στομάχι, φανταζόμενοι τον σκύλο ή τη γάτα μας να κοιτάζει επίμονα την πόρτα για 8 ατέλειωτες ώρες, περιμένοντας την επιστροφή μας ως το μοναδικό φως της ημέρας... Αυτή η τρομακτική διαπίστωση μας ράγιζε την καρδιά. Νιώθαμε ότι τα προδίδαμε κάθε μέρα.